•.(¯`•.ستاره را نمی توان چید.•´¯).•

...پرنده مردنیست!

shamim-sheyda — Fri, 17 Jul 2009 18:11:18 GMT

وقتی پرنده ای را شرطی می کنند

تا فالی را به نوک بگیرد

و آن را به جویندگان خوشبختی اهدا کند

و صاحبش پولی بگیرد

پرواز دیگر قصه ی ابلهانه ایست از معبر قفس

شقایق...

shamim-sheyda — Sun, 15 Feb 2009 13:33:18 GMT

شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم
گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی
یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب می گفت
شنیدم سخت شیدا بود نمی دانم چه بیماری
به جان دلبرش افتاده بود، اما
طبیبان گفته بودندش
اگر یک شاخه گل آرد
ازآن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش را و بسوزانند
شود مرهم برای دلبرش آندم شفا یابد
چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را
بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده
و یک دم هم نیاسوده که افتاد چشم او ناگه
به روی من
بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من
به آسانی مرا با ریشه از خاکم جداکرد و به ره افتاد
و او می رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا می کرد
پس از چندی
هوا چون کورۀ آتش زمین می سوخت
و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت
به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟
در این صحرا که آبی نیست
به جانم هیچ تابی نیست
اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من
برای دلبرم هرگز دوایی نیست
واز این گل که جایی نیست خودش هم تشنه بود اما
نمی فهمید حالش را چنان می رفت و
من در دست اوبودم
وحالامن تمام هست او بودم
دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟
نه حتی آب،نسیمی در بیابان کو ؟
و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت
که ناگه روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد آنگه
مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت
نشست و سینه را با سنگ خارایی
زهم بشکافت
اما ! آه
صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد
زمین و آسمان را پشت و رو می کرد
و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو میکرد
نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را
به من می داد و بر لب های او فریاد
بمان ای گل
که تو تاج سرم هستی
دوای دلبرم هستی
بمان ای گل
ومن ماندم
نشان عشق و شیدایی
و با این رنگ و زیبایی
و نام من شقایق شد
گل همیشه عاشق شد

یه مکث...

shamim-sheyda — Sat, 08 Nov 2008 23:16:18 GMT

خداحافظ...نمی دونم تا کی ؟ ولی نه برای همیشه ...!

دنيای عجيبی است ... ديدنی ها چه فريب و رويا ها چه غريبند!

با یاد او ( او که آرام می کند دلهای نا آرام را )

shamim-sheyda — Mon, 22 Sep 2008 19:17:18 GMT

چــه می شـود هـمه از جنس آسـمان باشیــــــــــــــــم ؟!!

التماس دعا...

دل شکستن کار آسانی است ؟!

shamim-sheyda — Thu, 07 Aug 2008 15:57:18 GMT

گاهی مسير جاده ، به بن بست می رود............

..........گاهی تمام حادثه ، از دست می رود

گاهی همان کسی که دم از عقل می زند ..........

.........در راه هوشياری خود مست می رود

گاهی غريبه ای ، که به سختی به دل نشست........

.........وقتي قلب خون شده بشکست ، می رود

اول ، اگر چه با سخن از عشق آمده .........

..........آخر خلاف آنچه که گفته است ، می رود

جالبه : مهربانی آرام ميکند . قصه خاموش مي کند . نوازش مست ميکند . رويا غرق ميکند . دامان خواب می کند . دوست داشتن رام ميکند . عشق تسليم می کند . ايمان مطمئن می کند . شعر نرم می کند . خاطره گرم ميکند . خيال تشنه مي کند . ياد در بند می کشد . اميد پيوند می دهد .

تو را می جویم...!

shamim-sheyda — Wed, 25 Jun 2008 15:38:18 GMT

به دنبال تو می گردم... سالهاست می گردم...

کلبه ای می يابم به اندازه ی تمام دلتنگی هايم و به رنگ آبی دريا...گويی موج دارد رنگش ! موجی که هر لحظه مرا به سوی خودش می کشد !

در می زنم !

می خواهم ميهمانت شوم هر چند ناخوانده !

نخواندی مرا ( شايد مرا نخواستی !) بی دعوت آمدم اما از آمدنم پشيمان نيستم ...

باز هم در می زنم...

دری به رويم باز نمی کنی !

چيزی به اندازه ی يک آسمان در من می شکند !

دلم...

خرده های دلم ، بغضم را پاره می کند !

گريه ام...

گريه ام می گيرد...

سرم را روی ديوار می گذارم...

اشکهايم قطره قطره روی ديوار کلبه ات می ريزد و آرام آرام به دريا می پيوندت !

آهسته گريه می کنم...

يا قلب تو از سنگ است يا اشک من آب که هيچ اثر نمی کند !

گريه ام پايانی ندارد...

دريا هم سرازير می شود !

اشکهايم دريا را با خود می برند ...!

اما در تو هيچ اثر نمی کند !

فاصله ها...

shamim-sheyda — Tue, 27 May 2008 15:08:18 GMT

دل شکسته ام

از تکرار حادثه ها

و به دنبال مرهمی هستم تا ردپای زخمی غم را بزدايم

می خواهم فاصله ها را به فراموشی بسپارم

و اميد را به خانه کوچک قلبم دعوت کنم

اولين اميدم آن نگاه پاک تو

و آخرين اميدم وجود مهربان توست ...

انتظار...

shamim-sheyda — Sun, 11 May 2008 11:31:18 GMT

ميان بغض تولد لحظه های بی قراری ام هميـشه کسی هست برای آمدن ، که هنوز نيامده است.

می گويند می آيد ،

می دانم می آيی ! زودتر از آن که دير تر شود بيا !

هنوز . . .

shamim-sheyda — Wed, 09 Apr 2008 00:24:18 GMT

نمی دانستم...هيچ نمی دانستم ...و نمی دانستم که نمی دانم،...اما تو می دانستی و می توانستی ،

و همين بس بود که دست هايم را بگيری و در کلاس مهربانی ات بنشانی و نخستين حرف های عاشقانه را برايم هجی کنی.

از آن به بعد در کلاس تو که به اندازه ی همه خوبی ها وسعت داشت می نشستم و از پنجره ی نگاهت آسمانی را می ديدم که آرزوهايم را چون خورشيدی روشن در بر گرفته بود.

چه خوب بودی تو!چه ساده! چقدر مهربان !

من از شعر چه می دانستم ؟ من داستان نديده بودم ! من خيلی از رمان ها را نمی فهميدم ! من خاطره نچشيده بودم!

من با همه ی اين ها در کلاس تو دوست شدم

و با تو

در کلاس مهربانی.

افسوس نماندی...!

تا برگ های دفتر خاطراتم را بخوانی ...حرف هايم را بشنوی...و غلط های ديکته ی زندگی ام را درست نويسی.

هنوز حرفهايت پرده های دلم را می نوازد و صدايت در خيالم می پيچد...!

پ.ن : ....!!!

وقتی ستاره ی من شدی...

shamim-sheyda — Sat, 26 Jan 2008 20:40:18 GMT

وقتی ستاره ی من شدی...

دلم را آنچنان لرزاندی که فهميدم حق پرسيدن دليل اين حس را هم ندارم...

می دانم اين روزها روز تو نيست و ديگر از شنيدن اين حرفها حالت بد می شود.

نمی خواهم نوشته هايم عاشقانه شوند ، من هم از يکنواختی تمام جملات عاشقانه ( تمام شعرها ، نوشته ها، وبلاگ های عاشقانه ) خسته ام ، همه يا از فراق می نالند يا از دست قضا و قدر و يا از بی مهريه يار و تنهايی ... . به راستی عشق هم عشق های قديمی، هر چند بايد تمام عاشقانه ها را جدی گرفت ، اما عشق داريم تا عشق...

يادم نمی رود تو عشق را به من تمام کردی و شدی ستاره ی من...

من که فقط دوست دارم بنشينم و از دور ستاره بودنت را تماشا کنم ، هر چند تو هنوز خود نمی دانی ستــاره ای .

پ.ن. به يادم نيستی می دانم ! ( تا به يادت نياورم، مرا به ياد نمی آوری ، مگر نه ؟! )

*•.(¯`•.ستاره را نمی توان چید.•´¯).•*

...پرنده مردنیست!

شقایق...

یه مکث...

با یاد او ( او که آرام می کند دلهای نا آرام را )

دل شکستن کار آسانی است ؟!

تو را می جویم...!

فاصله ها...

انتظار...

هنوز . . .

وقتی ستاره ی من شدی...

•.(¯`•.ستاره را نمی توان چید.•´¯).•