دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای میخواند رویا هایش را آسمان پر ستاره نادیده میگیرد و هر دانه ی برفی به اشکی نریخته میماند سکوت سر شار از سخنان ناگفته است از حرکات ناکرده اعتراف به عشقهای نهان و شگفتی های بر زبان نیامده در این سکوت حقیقت ما نهفته است ...
