پاييز می آيد تا چند ماهی شريک غصه های نقره ای رنگ اهالی عاشق پيشه اش باشد...او باز هم در حالی از راه می رسد که معمای خودکشی برگهای مسافر در معادله ی هزار رنگش مجهول مانده است و خواهد ماند.
برای آنانی که خزان را بيش از ديگر هديه های آسمان دوست دارند می توان نوشت: پاييز مبارک، پاييز گوارا، يا نه سفر عاشقانه ی پاييز خوش بگذرد...
سلام پاييز ...روح برگ ها شاد.
من نويسنده نيستم اما به جای حرف زدن دوست دارم بنويسم...شايد دليلش اين باشد که « نوشتن » از « حرف زدن » بهتر است .نوشتن پختن کلمه های خام و رام کردن واژگان وحشی است.منظم و زيبا کردن آن هاست.اما هنگام گفتن ، حرف در هوا سرگردان می شود و از هنگامی که به صورت صوت از ميان لب هايمان خارج می شود ، ديگر مال خودمان نيست و ديگر نمی توانيم برگردانيم و اصلاحش کنيم تا بهتر بر دل هابنشيند.نوشتن فعال کردن واژه ها ،خوش آهنگ و زيبا کردن آن هاست...
باز هم می نويسم ...
سلام...وبلاگمو ادامه ميدم...البته با يه اسم و طرح جديد با کلی حرف نا گفته...اميدوارم بتونم هر هفته آپش کنم...تنهام نذاريد...از دوست خوبم امير يه دنيا ممنونم که بيشتر از دو ماه وبلاگمو برام حفظ کرد .( امانتدار واقعا خوبی بودی امير ، ممنون)
نزديكتر به خدا من بايد فرود آيم .
نبايد بنشينم
سالهاست از آن لحظه كه پر بر اندامم روييد و از آشيانه از بام خانه پرواز كردم .همچنان مي پرم
هرگز ننشسته ام ...
جاويدان ...
همواره من و زندگي با هم خواهيم بود
و خواهيم ماند جاويدان ...
درد تمام وجودم را گرفته روح و جسم هر دو خسته و نا توانند
از تنگناي محبس تاريكي
از منجلاب تيره ي اين دنيا
بانگ پر از نياز مرا بشنو
آه اي خداي قادر بي همتا
يكدم زگرد پيكر من بشكاف
بشكاف اين حجاب سيا هي را
شايد درون سينه ي من بيني
اين مايه ي گناه و تباهي را
دل نيست اين دلي كه به من دادي
در خون تپيده آه رهايش كن
يا خالي از هوا و هوسش دار
يا پايبند مهر و وفايش كن
تنها تو آگهي و تو مي داني
اسرار آن خطاي نخستين را
تنها تو قادري كه بخشايي
برروح من صفاي نخستين را
آه اي خدا چگونه تو را گويم
كز جسم خويش خسته و بيزارم
هر شب بر آستان جلال تو
گويي اميد جسم دگر دارم
از ديدگان روشن من بستان
شوق به سوي غير دويدن را
لطفي كن اي خدا و بياموزش
از برق چشم غير رميدن را
عشقي به بده كه مرا سازد
همچون فرشتگان بهشت تو
ياري به من بده كه در او بينم
يك گوشه از صفاي سرشت تو
يكشب زلوح خاطر من بزداي
تصويرعشق ونقش فريبش را
خواهم به انتقام جفا كاري
در عشق تازه فتح رقيبش را
آه اي خداكه دست توانايت
بنيان نهاده عالم هستي را
بنماي روي وازدل من بستان
شوق گناه و نقش پرستي را
راضي مشو كه بنده ناچيزي
عاصي شود،به غيرتو روي آورد
راضي مشوكه سيل سركشش را
در پاي جام باده ، فرو بارد
از تنگناي محبس تاريكي
از منجلاب تيره ي اين دنيا
بانگ پر از نياز مرا بشنو
آه اي خداي قادر بي همتا
باز بي خوابي هاي هميشگي و صدايي که هميشه گوشم از آن پر مي شود چرا ؟؟
هر چيزي چرايي دارد اما چرا اصلا چرا ؟ کمي بينديش به آن ؟
نمي دانم چرا امشب مي خواهم از هم چيز بنويسم ولي در اين سکوت عميق شبانه
فقط صداي نوشتن من مي آيد
کمي هم صداي کشيده شدن جارو ي رفتگر بر روي ذهن سرد زمين کمي هم
صداي سردرد از پيشاني به چشمانم
کشيده شده آنقدر که دارد سوت مي کشد و همين صداي کم را بگير و برو تا برسي
به آهنگ يخ زده قلبي که هر لحظه
بيشتر ترک برمي دارد الکي
از همه چيز دلم پر از خالي است > پر از حرف هاي ...
گاهي وقتها که فکرش را مي کنم خط بيرنگي را مي بينم که بوي فريب مي دهد
چه رنگ بدرنگي است اين رنگ نمي گويم چه رنگي است فقط بدرنگ .
ديشب به خدا گفتم:
چشم دادي كمك كن جز تو نبيند
گوش دادي كاري كن جز تو نشنود
دست دادي مدد كن گلي نچيند
پا دادي ياري كن دوان از پي تو باشد
عقل دادي مي شود جلوي دل را نگيرد
دل دادي كاش به كسي نبندد
كه من خسته ام
از اين غير تو ديدن.شنيدن غير تو گفتن در راه تو نبودن خسته ام...
ومن مضطرب و دل نگران
به تو گفتم :كه پر از تشويشم
چه شود آخر كار؟؟؟
و تو گفتي آرام :
پاسخي نرم و لطيف
كه به من داد
يك آرامش شيرين ولطيف
تمام سپاس از آن اوست... كه جز او كسي را صدا نمي زنم
كه اگر ديگران را صدا بزنم پاسخم نمي دهند
تمام سپاس از آن اوست ...كه دلم به كسي جز او خوش نيست
كه اگر به ديگران دل خوش مي كردم ...نااميدم مي كردند
تمام سپاس از آن اوست كه كارهاي مرا خودش رو به راه ميكند وباز... پيش او عزيزم
كه اگر كارهاي مرا به اين مردم وا مي گذاشت ...خوارم مي كردند
تمام سپاس از آن اوست ...كه به من نيازي نداشت ...ولي گفت كه دوستم دارد
تمام سپاس ازآن اوست ...كه با من طوري صبوري مي كند... كه گويي هيچ كارسياهي نكرده ام
پروردگار من بهترين من است
و شايسته ترين كس براي ستايش من...
دوستت دارم
